Seizoen 2026 - 2027
Editorial
Al bijna 25 jaar voert het MACS een tentoonstellings- en aankoopbeleid dat – naast haar interesse voor de internationale kunstwereld – gericht is op het ontdekken en promoten van kunstenaars die werken in de Federatie Wallonië-Brussel.
Getuige daarvan is het programma van ons nieuwe seizoen. Wie afgelopen zomer de tentoonstellingen Aux choses mêmes en Le Regard éloigné nog niet bezocht zou hebben, kan dat nog steeds. Deze tentoonstellingen zijn respectievelijk gewijd aan de sculpturen van Lucia Bru en aan de collectie van het museum, met werken van onder andere Johan Muyle, Marcel Berlanger, Emmanuelle Quertain, Michaël Matthys, Olivia Hernaïz, Alexis Gautier en Jot Fau.
Als gevolg van haar focus op de generatie kunstenaars uit de jaren tachtig heeft het museum ervoor gekozen om samen te werken met de Botanique. Eind 2026 worden daar de werken van een vijftiental kunstenaars uit de FWB getoond. Deze tentoonstelling, getiteld Un équilibre temporaire, is uitgewerkt door Jérôme André en Grégory Thirion en gaat voornamelijk over het thema instabiliteit: een passend begrip voor een wereld die momenteel alle mogelijke crisissen (op vlak van politiek, economie, energie, klimaat, gezondheid, enz.) opstapelt.
In het voorjaar staat Lady Mechanic op het programma. Deze monografie is gewijd aan de figuratieve en krachtige schilderkunst van Charlotte Beaudry, een volleerd kunstenaar van wie het repertoire varieert van postpunkcultuur tot stedelijke landschappen, erotiek en genderstudies.
Omdat het MACS ook de vinger aan de pols houdt van de internationale scène en van transdisciplinaire kunst, toont het tot slot twee projecten die toegespitst zijn op dans: Belle-Île van het duo Anne Teresa De Keersmaeker & Steven Fillet en Why Don't You Dance? van de Iraanse kunstenaar Hannah Darabi. Deze projecten zijn respectievelijk de opener en de afsluiter van het seizoen.
Het eerste project, inclusief enkele uitvoeringen van de nieuwe solo Amnesia die de Belgische danseres speciaal voor de lange zaal van het MACS creëerde, is het resultaat van een langzame ‘danstekening’. Die is in 2024 in open lucht uitgevoerd door de twee kunstenaars op de rand van een klif in Belle-Île-en-Mer, voor de kust van Bretagne.
Het tweede project toont aan de hand van documentaire foto's, archiefmontages en videoperformances hoe volksdans een buitengewoon middel van individuele emancipatie en collectief verzet is in de Iraanse samenleving, met een verrassende omweg langs de diaspora in Los Angeles en de mythische avonden in het Cabaret van Teheran.
Of het nu andersheid is in de tentoonstelling Le Regard éloigné, ecologie in Anne Teresa De Keersmaekers dans bij de oceaan, de systemische crisissen die worden aangehaald door de curatoren van de tentoonstelling Un équilibre temporaire, de feministische houding van Lady Mechanic of het project van Hannah Darabi dat geïnspireerd is door de protesten in 2022 van de Woman, Life, Freedom-beweging in Iran: ons seizoensprogramma heeft duidelijk aandacht voor de mate waarin kunstenaars in hun praktijk de vragen integreren die op zijn minst een uitdaging vormen voor een wereld die wordt bedreigd door de heropleving van zowel religieus als economisch obscurantisme.
Denis Gielen
Directeur van het MACS
