Anne Teresa De Keersmaeker & Steven Fillet

Eerder dit jaar stelden Anne Teresa De Keersmaeker en Steven Fillet bij galerie Xavier Hufkens in Brussel voor het eerst werk tentoon dat ontstond uit hun artistieke samenwerking. Dit najaar volgt een nieuw hoofdstuk in MACS Grand-Hornu met Belle-Île: een reeks van zeven monumentale schilderijen die te zien zal zijn in de Salle Pont.

Belle-Île ontstond in de herfst van 2024 op Belle-Île-en-Mer, een eiland voor de kust van Bretagne. Voor dit project verlieten de kunstenaars hun vertrouwde studio en kozen ervoor om in open lucht te werken, in een landschap dat zich niet laat temmen: open van karakter, voortdurend in verandering en op elk moment aan zichzelf ontsnappend.

Aan de rand van de oceaan werd een canvas van vijf bij twintig meter uitgespreid. Een opvallend wit veld waarvan de abstractie en orde contrasteren met de omliggende ruimte, waarin juist de overmaat van de werkelijkheid domineert: water, wind, licht… Die honderd vierkante meter witte ruimte - canvas en dansvloer tegelijk - wordt vervolgens niet ingevuld, maar langzaam ingenomen via beweging en tekening die vanaf het begin niet van elkaar te scheiden zijn, maar samenvallen. Wat ontstaat is een opeenstapeling, een trage sedimentatie van gestes en tijd die zich laag over laag afzet, en zo uiteindelijk de aanwezigheid zichtbaar maakt: een plek, twee lichamen, een moment.

Live performance in samenwerking met Alain Franco

In dialoog met de werken op doek presenteert Anne Teresa De Keersmaeker in samenwerking met Alain Franco ook een nieuwe solo: Amnesia. Geïnspireerd door Beethovens laatste pianosonate Opus 111 (Piano Sonata No. 32 in C minor, Op. 111) strekt de performance zich uit als één horizontale lijn over de volledige lengte van de Salle Pont. De ruimte roept de openheid van de oceaan op, de horizon van Belle-Île waar het project is begonnen. Daartegenover staat de solo als een kwetsbare, tijdelijke inscriptie in tijd en ruimte, in het spanningsveld tussen herinneren en vergeten. Zoals de tekening is opgebouwd uit verschillende tijdlagen, ontwikkelt Alain Franco een “muzikale dramaturgie”. In wat hij een “contrapunt van velden” noemt, worden dans, muziek en beeld naast elkaar geplaatst zonder ze te versmelten tot één geheel.