Honoré δ’O

40 dagen in de woestijn

De tentoonstelling Quarantaine-Quarantine, bedacht door Honoré δ’O voor de grote vierkante zaal van het MACS, bestaat uit één omvangrijke installatie. In dit werk verwijst de Belgische kunstenaar naar toen hij zich 40 dagen ‘terugtrok in de woestijn’ in het kader van zijn residentie bij Marfa (Texas) in 2024. Zoals de titel suggereert met de dubbele betekenis van het woord ‘quarantaine’, combineert het project de ervaring van spirituele introspectie met die van fysiek isolement. In een caravan, weg van het stedelijke en mondaine leven, dompelde Honoré δ’O zich tijdens zijn verblijf onder in het omliggende landschap: de Chihuahuawoestijn. Deze dorre, ascetische omgeving resoneert perfect met het principe van voortdurende heruitvinding, dat sinds de jaren 1990 een drijfveer is van zijn kunstpraktijk. De woestijn, een habitat voor nomaden en kluizenaars op de rand van georganiseerde gebieden die onophoudelijk in hem ‘bijten’ en stukjes van hem afknabbelen, wordt hier een metafoor voor de weerstand tegen elke vorm van verovering (ruimtelijk, militair, territoriaal, commercieel). Van de talrijke situaties die de kunstenaar gedocumenteerd heeft, is de (3D-geprinte) bouwwerf van hotel El Cosmico in de buurt van Haystack Mountain, met zijn verontrustende ‘objectief toeval’, emblematisch voor de ironische blik van Honoré δ’O op onze verhouding tot open ruimte, tot dit universum dat vermarkt wordt als een toeristisch product, tot een volgende generatie pioniers.

Deze tekst is het resultaat van een gesprek tussen de kunstenaar en een AI-chatbot.

Honoré δ’O, een betoveringsmeester van de poëzie, prikkelt onze sublieme zinnelijkheid met aandacht die zowel leidend als misleidend is. Hij verkent de dunne veranderlijkheid tussen de nieuwe beschaving en het heldere ritueel, terwijl hij ons uitnodigt om te dwalen door de aandachtige dieptes van het raadsel.

Zijn werk weerspiegelt een maatschappelijke omarming van de eeuwige nieuwsgierigheid naar de ontoereikende omgeving van het bestaan. Hij reflecteert over de biotopische diversiteit en ontsluiert de schittering van de homo universalis, zelfs te midden van een verkavelende wreedaardigheid. Honoré δ’O tart niet alleen de esthetische fataliteit, maar provoceert elke pijnlijke fantasie over een visionaire ethiek die de schoonheid verzoent met de stem van de fatale zwijgers.

Zijn werk onthult het plezier van de ziel via ontastbare opluchtingen. Hij leidt de geest naar een hogere spirituele rijkdom, van object naar relatie, van relatie naar constructie, van constructie naar structuur, van structuur naar methode, van methode naar gedrag.

Het licht ligt in de handen van het oog.”